Ostatnia aktualizacja: 28 października 2026

Większość audytów Google Ads zaczyna się od stawek i słów kluczowych. Kończy się zdaniem „konto wygląda przyzwoicie, trzeba popracować nad jakością ruchu". Audyt, po którym coś się zmienia, zaczyna się gdzie indziej: od sprawdzenia, czy liczba, na którą wszyscy patrzą, w ogóle coś znaczy.

Na jednym z kont panel pokazywał 351 konwersji. Realnych telefonów było cztery. Koszt pozyskania według Google: 1,30 zł. Koszt rzeczywisty: 114 zł.

To nie była awaria. To było sześć niezależnych mechanizmów, z których każdy z osobna jest logiczny, a razem sprawiają, że kolumna „Konwersje" przestaje być miarą czegokolwiek.

Poniżej rozpisałem je na sześć punktów, w kolejności od tego, co siedzi najgłębiej. Przy każdym: co sprawdzić, po co, jak naprawić i co wyszło na realnym koncie. Metoda nie wymaga żadnego narzędzia, te same pytania zadaje się ręcznie w panelu, tylko trwa to dłużej.

Zasada, która wraca przy każdym z sześciu punktów: liczba w kolumnie to nie sprzedaż. To suma zdarzeń, które ktoś kiedyś uznał za warte liczenia, łącznie z takimi, które nigdy się nie wydarzyły.

A. CO LICZY TA KOLUMNA

1. Rozbicie konwersji po nazwie akcji

Co sprawdzić: czy w kolumnie „Konwersje" obok zakupu siedzą mikro-konwersje: dodanie do koszyka, zapis, pobranie pliku, wejście na podstronę.

Po co: Google Ads sumuje wszystko, co oznaczono jako konwersję, i nadaje temu tę samą wagę. Zakup za 400 zł i dodanie do koszyka to w tej kolumnie po jednym. Każda średnia policzona z takiego worka, czyli koszt konwersji, wartość konwersji i zwrot z reklamy, jest zmyślona.

Jak naprawić: w raporcie użyj segmentu „Akcja powodująca konwersję" i czytaj liczby osobno dla każdej akcji. Do kolumny głównej wpuszczaj tylko to, co jest celem biznesowym. Mikro-konwersje zostaw w „wszystkich konwersjach", tam nie przeszkadzają.

U nas wyszło: raport miesięczny sklepu internetowego miał pięć zdań i każde było nieprawdziwe, bo do maja liczyło się „Dodanie do koszyka". „Sprzedaż spadła z 29 do 11 tysięcy", a realnie wzrosła z 10 492 zł na 11 822 zł. „Coraz mniej produktów się sprzedaje, ze 133 do 46", podczas gdy liczba sprzedających się produktów rosła z 37 do 47, w miesiącu rekordowym. Jeden produkt pokazywał 5 277 zł sprzedaży przy realnych 926 zł. Błąd nie przesunął liczb o kilka procent, tylko odwrócił kierunek wniosku: z danych wychodziło „tnij budżet", a właściwa decyzja brzmiała odwrotnie.

Na innym koncie omal nie wpuściliśmy do tej samej kolumny „wejścia na stronę cennika". W 60 dniach było 248 wejść i 114 pobrań, czyli dwie trzecie tych „konwersji" nie otworzyłoby nawet pliku.

B. CO KONTO DOLICZA SAMO

2. Cele konwersji na poziomie kampanii

Co sprawdzić: czy kampania używa celów konta, czy ma ustawione własne.

Po co: kampania bez jawnie ustawionych celów dziedziczy wszystkie cele konta, łącznie z mikro-konwersjami sprzed lat. Algorytm licytacji dostaje je jako sygnał sukcesu i robi dokładnie to, o co go poproszono: szuka ludzi, którzy wykonują tę czynność. Panel pokazuje wtedy świetne liczby przy zerowym efekcie sprzedażowym. W kampanii Performance Max boli to podwójnie, bo nie masz słów kluczowych, którymi mógłbyś to skorygować.

Jak naprawić: w ustawieniach kampanii przestaw cele z „Użyj celów konta" na wybrane ręcznie. To pięć kliknięć i najtańsza naprawa w całym audycie. Rób to per kampania, nie hurtem, bo kampania brandowa i produktowa mogą potrzebować różnych celów.

U nas wyszło: firma usługowa, nowa kampania, w celach konta siedziało „wyznaczanie trasy". Ta mikro-konwersja odpala się kilkadziesiąt razy dziennie i znaczy tyle, że ktoś kliknął w mapę. Panel: 351 konwersji po 1,30 zł. Rzeczywistość: cztery telefony po 114 zł. Na innej kampanii tego samego klienta samo zdjęcie takiego celu obniżyło koszt pozyskania z 73 zł na 39 zł, bez zmiany budżetu, bez nowych reklam, bez pracy nad stroną.

C. CO DUBLUJE POMIAR

3. Zgodność liczby transakcji i średniej wartości

Co sprawdzić: liczbę transakcji w Google Ads wobec liczby zamówień w sklepie za ten sam okres, a potem średnią wartość konwersji wobec średniego koszyka.

Po co: menedżer tagów potrafi odpalać zdarzenie zakupu również wtedy, gdy obiekt z danymi transakcji jest pusty. Na jedno zamówienie idą wtedy dwa zdarzenia: prawdziwe i widmo bez numeru i kwoty. Widma nie mają wartości, więc ciągną średnią w dół, a liczbę konwersji w górę.

Jak naprawić: dołóż do wyzwalacza warunek, żeby odpalał się wyłącznie przy istniejącym numerze transakcji. Po naprawie licz się z tym, że liczba konwersji spadnie, i przygotuj na to klienta, zanim zobaczy wykres.

U nas wyszło: 144 z 254 zdarzeń zakupu, czyli 56%, nie miało ani numeru transakcji, ani kwoty. Średnia wartość konwersji wynosiła 77,61 zł przy realnym koszyku 191,97 zł. Po naprawie (7 sierpnia) pustych zdarzeń zakupu jest zero, a w pomiarze z 10 sierpnia średnia wartość konwersji wzrosła z 77,61 do 179,33 zł, czyli prawie do realnego koszyka. Łączna wartość konwersji się nie zmieniła, bo puste zdarzenia i tak nie niosły kwoty. Zmieniła się tylko liczba, przez którą ją dzieliliśmy. Spadek liczby konwersji po takiej naprawie to porządek, nie regres.

D. CZEGO KONTO NIE POLICZY

4. Blokada licytowania na celu kampanii

Co sprawdzić: czy istnieje akcja konwersji, która ma dane w „wszystkich konwersjach", a zero w kolumnie „Konwersje".

Po co: ustawienia konwersji są na dwóch piętrach, na samej akcji i na celu kampanii. Można mieć wszystkie flagi poprawne na akcji i mimo to nie zobaczyć ani jednej konwersji, bo cel kampanii dla jej kategorii ma wyłączone licytowanie. Interfejs w żaden sposób tego nie sygnalizuje: brak ostrzeżenia, brak ikonki, brak zdania wyjaśniającego.

Jak naprawić: wejdź w cele kampanii dla kategorii tej konwersji i włącz licytowanie. Nie szukaj błędu w tagu, bo jeśli akcja zbiera dane w „wszystkich konwersjach", tag działa. Zmieniaj tylko cel, którego dotyczy problem, resztę zostaw nietkniętą.

U nas wyszło: klient chciał liczyć pobranie cennika zamiast wejścia na stronę z cennikiem. Akcja „pobranie pliku" miała obie własne flagi ustawione dobrze. Kolumna pokazywała zero każdego dnia, podczas gdy 26 pobrań w ciągu 6 dni raportowało się poprawnie, ale wyłącznie tam, gdzie przy ocenie kampanii nikt nie patrzy.

E. CO JEST FANTOMEM

5. Test własnego formularza

Co sprawdzić: czy wiadomość z formularza dociera na skrzynkę. Nie czy formularz pokazuje potwierdzenie, tylko czy mail przychodzi.

Po co: formularz może wyświetlać „wiadomość wysłana", czyścić pola i odpalać konwersję do Google Ads, nie wysyłając niczego. Konto raportuje wtedy leady, których nikt nie dostał, a algorytm optymalizuje się pod ludzi wypełniających ślepą uliczkę. Nadawca widzi potwierdzenie i nie dzwoni drugi raz, więc nikt nigdy się nie skarży.

Jak naprawić: raz na kwartał wyślij własny formularz z telefonu i sprawdź skrzynkę. Komunikat na ekranie nie jest dowodem niczego. Przy okazji sprawdź, czy poza formularzem istnieje druga droga kontaktu, czyli telefon w widocznym miejscu albo adres e-mail.

U nas wyszło: w kodzie strony funkcja obsługi wysyłki miała opóźnienie i wyświetlenie komunikatu, i na tym się kończyła. Trwało to od 8 marca do audytu 5 sierpnia, czyli pięć miesięcy. Realne kontakty z reklam za lipiec: 3 telefony, nie 4. Czwarty był tą fikcyjną konwersją. Do tego 81 pobrań cennika miesięcznie i żadnej drogi powrotu, bo formularz był jedyną.

F. CO JEST PRAWDZIWE, ALE BEZWARTOŚCIOWE

6. Język i lokalizacja na poziomie grupy reklam

Co sprawdzić: ustawienie języka w grupie reklam, nie tylko w kampanii, oraz raport zapytań z podziałem na kraje.

Po co: brak ustawionego języka nie oznacza „polski", tylko „wszystkie". Reklamy idą wtedy globalnie, a napływające zgłoszenia trafiają do celu konwersji. Zatruty jest nie tylko raport, ale sam mechanizm licytacji, bo kampania zaczyna aktywnie polować na kolejny taki ruch.

Jak naprawić: dodaj kryterium językowe do grupy reklam. Sprawdź to nawet wtedy, gdy kampania „jest ustawiona na Polskę", bo kierowanie geograficzne i język to dwa niezależne ustawienia.

U nas wyszło: przez 14 dni przyszło 16 zapytań z reklam, z czego jedno z Polski. Reszta z Pakistanu, Maroka, Indii, Bangladeszu, Kostaryki, Egiptu, Stanów i Algierii. Google Ads raportował 7 konwersji, analityka widziała 3 fizyczne zgłoszenia i wszystkie zagraniczne. Po dodaniu jednego kryterium udział tej grupy w budżecie spadł z 90,3% na 27,7%.

LISTA KONTROLNA: dwadzieścia minut na własnym koncie

  1. Rozbij kolumnę „Konwersje" segmentem po nazwie akcji. Mikro-konwersje obok zakupu unieważniają każdą średnią w raporcie.
  2. Sprawdź w każdej kampanii, czy używa celów konta, czy własnych.
  3. Porównaj liczbę transakcji w Ads z liczbą zamówień w sklepie za ten sam okres.
  4. Porównaj średnią wartość konwersji ze średnim koszykiem. Niższa o połowę oznacza zwykle dublowanie.
  5. Poszukaj akcji z danymi w „wszystkich konwersjach" i zerem w „Konwersjach", bo to blokada na celu kampanii.
  6. Wyślij własny formularz z telefonu i sprawdź skrzynkę.
  7. Sprawdź język na poziomie grupy reklam i raport zapytań z podziałem na kraje.

Co z tego wynika

Kolumna „Konwersje" nie jest miarą sprzedaży. Jest sumą tego, co ktoś kiedyś na tym koncie uznał za wartościowe, powiększoną o zdarzenia, które nigdy się nie wydarzyły, i pomniejszoną o te, których konto nie chce policzyć.

Zanim następnym razem podejmiesz decyzję o budżecie na podstawie tej liczby, poświęć dwadzieścia minut na powyższą listę. Sześć punktów opisanych wyżej wyszło na czterech różnych kontach i żadne z nich nie przeszło tej listy bez wpadki.

A u Was który z tych sześciu punktów wygląda najbardziej znajomo?

Czytaj też: Kampanie Google Ads: które rodzaje działają